BibliyomaN

Hayatın Sessizliğinde

2009-05-27T13:49:00.003+03:00

"...Bir zamanlar masumdum. Bir yalan uydurmuş, herkesi kandırmıştım. Üç ya da dört yaşındaymışım. Öyle anlatıldı bana. Dünyanın her gün yeniden biçimlendirilmeyi bir hamur parçası gibi elimde olduğu son yıldı, okumakla yazmak henüz bir ve aynıydı. Yalan söylemiş, okumayı söktüğümü bildirmiştim herkese. Öğleden sonraları kitabımı elime alır, ciddi, ağırbaşlı, ansızın büyümüş bir ses tonuyla, tane tane 'okurdum'. (...) Çoğunlukla akşamı bulurdu hikayenin tamamlanması. Sonra... Gece bastırır, odam seslerle dolardı. Minik hayvancıklar annesiz kalıp üşüdüğünde, daha değişik daha gerçek bir hikayeyle dönerdi kitabım bana.
O zamanlar dünya hala yoğrulması, renklendirilmesi, içine sızılması gereken hamurumsu bir kütleydi, ama hızla katılaşıyordu. Giderek kendisi oluyordu, tıpkı benim gibi. Günden güne daha çok suskunlaşıyordu. Beni çağırmaktan vazgeçtiğinde, benim onu çağırmam, adıyla çağırmam gerekiyordu. O zamanlar masumdum, çünkü canım acıyor ama bir suçlu aramıyordum.
Yakınlarımın işbirliğiyle bir yıl süren "okuryazarlığımı" annenannem bitirdi: 'Yalan söylüyorsun! Sen okuma filan bilmiyorsun. Biliyorsan, al da bu kitabı oku bakalım!'
Günün birinde, bir kız çocuğu hikayesini bitirmek için, beceriksizce tuttuğu kalemle bir kuş yaptı. Gördüğü hiçbir kuşa benzemiyordu bu kuş, kanatları bile yoktu, çünkü uçmanın ta kendsiydi. Gözlerinde kendi gözlerini bulduğundan, onu adıyla çağırdı: k-u-ş. Sonra soluğunu üfledi ona, kendi etini ve kanını verdi, çocukluğunun soğuk gecelerini, çığlıklarını annesinin gözyaşlarını... Yeterince güçleninceye, üzerine atılmış mavi mürekkepten ağı yırtıp temelli gidene değin... Yürekten kopan bir dua eşlik ediyor şimdi ona, keskin nişancıların menzilinde, sabah göğünün sisli yalnızlığında uzaklaşırken... Geride kalansa bomboş bir kağıt, biraz sağır, biraz şaşkın. Dümdüz, yavan, gölgesiz. Hiç gerçekleşmeyen bir dönüşü bekleyen."

"...nedir ki insan bir aynadan ve yankıdan başka?"

Yıkıma Giden Adam

2009-05-09T01:19:00.002+03:00

sistem ve suç
bilimkurgu ve polisiye
hepsi içiçe...
romanların bildiğimiz, ezber ettiğimiz her şeyinin üstüne çıkmış bu kitap için teşekkürler 6.45...

"...Sonsuz evrenin içinde yeni olan, farklı olan hiçbir şey yok. İnsanoğlunun içinde eşsiz görülebilen her şey, Tanrı'nın Gözü'nün sonsuzluğunda çaresiz kalacaktır...,
Her biri, uzay ve zamanda eşi olmayan o gururlu yanılsamaya bakıcılık eden, sonsuz sayıda dünya ve kültür vardı...
acı çeken sayısız insan...
İşte bu, böyle bir zamanın öyküsüdür ve böyle bir kişinin..."

Sûkut-u Harf (İlahi bir mecazdır aşk)

2009-05-09T01:01:00.004+03:00

"...Gece yolcularıyız biz. Gece yürür, karanlıkta yol alırız. Mesafeleri kat ettiğimizi görmeden ve gitmeden varırız ulaştığımız yere."

"...Bu kadar yıldız varolmasına rağmen, kâinat hâlâ karanlık. İnsan yaratıldığından bu yana da bu yıldızlar kadar, belki daha da çok söz söylendi. Ama sözün ışığı, hakikatin karanlığını aydınlatmaya hiçbir zaman yetmeyecek. Çünkü hakikat söze dökülmez. Söz söylendikçe, hakikat perdelenir."

İç Kitabı

2009-04-29T13:06:00.004+03:00

Bir kitabın neredeyse her satırının altını çizmek ister mi insan? Bu kısacık kitap beni benden aldı...

Teşekkür ederim A.Ç.

"...Biz böyle ölürüz. Kalbimizden giderek sona ereriz.

Katılarak boğulacağını bildiği için asla o şarkıya başlamayanlar,
Kalbini çıkarıp son satıra koyması gerektiğini bildiği için şiirden yana ağzını açmayanlar,
Kafatasını çatlatacağı için 'delirmek'ten uzak duranlar,
Hareket tamamlandığında parçalanıp dağılması gerektiği için asla o dansa başlamayanlar,
Geri dönmeyi beceremeyecekleri, bir kez gitseler artık hep gideduracakları için asla çekip gitmeyenler,
Cümle bittiğinde ölmek zorunda kalacağı için lafa hiç başlamayanlar...

Onlar bizdendir. Biz yapılan dansı, şiiri, cümleyi, delirmeyi, sözü bilmeyiz. Biz, bu dilleri bilmediğimiz için, kalbimizi yakarak öleceğiz."

"...Daldan koptuğumda bana bir şey olmayacak, öyle anlattı çekirdeğim. Ama o susacak. Bu daldan ayrıldığımızda, sessiz bir çekirdek taşıyacağım içimde. Çekirdeğim anlattı bütün bunları, hazırlıklıydım. o andan sonra içimde gitgide ağırlaşan bir ölü gibi taşıyacağım bunu. Çünkü çekirdeğim, toprakla yeniden buluşuncaya dek büyük yeminini tutacak. Dile gelmek için toprağı, suyu ve rüzgarı bekleyecek. Ve yeniden buluştuklarında, o büyük gürültü kopacak. Her şey tekrar edecek. Bu kez o başka bir çağla olacak. Ben başka bir 'şey' olacağım. Sürmek ne acayip şey."

"...Fakat... Fakat taş olmaya, taş gibi olmaya gelirse sıra, yaşdaşlarım kadar ben de bilirim bunu. Öyle birkatılaşırım ki, hiçbir acı uğrayamaz yanıma. Bir taşın çıldırtan sarını taşırım ben de. Sıra taş olmaya, taş gibi olmaya gelirse yani... Bakın işte, meydan okuyorum yine. Ama biliyorum ki, tutuluşa zaten dahildir, hem de en dahildir öfke..."

"...Kıyametim kendimde. Biliyorum, bir gün dayanamayacağım kendime. Neden sanıyorsunuz birden ve kendiliğinden yok olan bütün zakkumlar... Çünkü ağaçlar içinde bir tek onlar intiharîdirler. Kendi zehrini içer ve bir bahar artık zehirsiz, silahsız olmaya karar verirler. İşte bir zakkumun sırrı budur. Soylu ruhların hayatını, ancak o ruhun kendisi, kendi zehriyle son bulur."

"...Sen, insanlar konuşurken ağız hareketlerini tekrar ediyorsun. Küçük, en küçük hareketi yakalamaya çalışıyorsun. Anlamak için. Bilmek için. Senin bu tekrarın yüzünden herkes, anlamadıkları bir yakınlıkla, kendilerini sana benzetiyor. Sen hiçbir şeye benzemiyorsun. Öyle ki, bazen geceleri kendine bile benzemediğini fark ediyorsun. Sen, evvelden beri sıvıydın. Halini, biçimini, tınısını havasını alıyordun olduğun yerin, insanın, zamanın.

Sen, hiçkimsesin.
Sen, hiçbir şeysin.

Aklı ve kalbi olan mucizevi bir gaz."

(DENİZ KESTANESİ)
"...Yalnızlıktan dert yanmasın kimse. Mideniz bulanıyor hakikaten. Hele bu dikenlerimizi gören hiç kimse, açmasın ağzını acıdan yana. Dokunduğu her şeyin canını yakarak geçen bir ömürden bahsetmek isteriz biz o zaman. Acıtma bilgisiyle mümkünsüz yakınlaşmalardan. Mesafeden bahsetmek isteriz hakikaten. Eflatun zehirle kaplanmış dikenlerimizi gören kimse; hiç kimse sakın bahsetmesin yalnızlığın tadından."

Benjamin Button'un Tuhaf Hikayesi

2009-03-31T20:08:00.002+03:00

Filminden farklı ve çok daha keyifli...

"...

'Buraya bak,' dedi yaşlı adam aniden, 'Eğer eve bu bataniye içinde yürüyeceğimi düşünüyorsan, tamamen yanılıyorsun.'

'Bütün bebekler bu battaniyelere sarılır.'

Yaşlı adam küçük, beyaz bir kundak bezini yırtarcasına çekip kaldırdı. 'Bak!' dedi sesi titreyerek. 'Benim için bunu hazırlamışlar.'

'Bütün bebekler bunlardan giyer' dedi hemşire ciddiyetini bozmadan.

'Peki' dedi yaşlı adam 'Öyleyse bu bebek iki dakika içinde çıplak kalacak. Bu battaniye Kaşındırıyor. Bana en azından bir çarfaş verebilirlerdi.'

'Sakın çıkarma! Sakın çıkarma! dedi Bay Button aceleyle. Hemşireye döndü, 'Ne yapacağım?'

'Şehir merkezine inin ve oğlunuza giyecek bir şeyler alın.'

Bay Button'un oğlunun sesi onu koridorda takip ediyordu: 'Bir de baston, baba. Bir baston istiyorum.'

..."

Firmin: Hümanist entel serseri

2009-03-25T15:50:00.002+02:00

"...Nasıl bir soytarıyım ben ya. Gülüyorum ağlamak için; aslında ağlamayı da beceremezdim. Gülmeyi de beceremiyorum ya. Sadece kafamın içinde gülebiliyorum. Orada da kahkahalarım gözyaşlarımdan bile acı..."

"...Doğal olarak daha önceden aile efradımı görmüştüm ve sanırım onlara bakarak kendi görünüşümü de tahmin etmeliydim. Fakat o kadar önemli noktalarda birbirimizden ayrışıyorduk ki görünüşünmüzün de farklı olacağını tahmin e tmiştim; safça bir tahmin olduğunu anladım. Sonuçta kendimi ilk görüşüm sıradan bir fareyi görmekle aynı değildi. Çok daha kişisel ve acı bir deneyimdi. Shunt veya Pewee'nin iğrenç suretlerine bakmak kolay olsa da kendimin benzer haline bakmak korkunçtu. Bu acının yoğunluğunun kibrimle eşit orantıda olduğunu fark ettim ama bu beni daha büyük bir hayal kırıklığına itti. Sadece çirkin değil bir de kibirliydim, kibirli olduğum için aynı zamanda gülünçtüm de..."

Mucizevi Mandarin

2009-02-11T20:19:00.005+02:00

ne zamandır bu kadar içime işlememişti hiçbir kitap...

"Bir şehir, ancak içinde sevdiğiniz biri olunca yaşamaya başlar."

"O zamanlar tel örgülerle kaplıydı hayatım ve ben, yaralanmak pahasına da olsa bu dikenli telleri umutsuzca parçalamaya çabalardım. Bana özgürlüğü simgeledikleri için, cinsellikten ve geceden korkmayı öğrenmem gerektiği halde bir türlü öğrenemedim. Bekaretimi kendi parmaklarımla yırtıp attım ve her fırsatta geceye koştum. Delilik de bir gölge gibi gecenin diplerine doğru izledi beni sürekli. Gölgelerin beni karanlıkta izlemesi gibi, benim deliliğim de geceleri büyür, varlığımdan daha geniş bir alanı kaplardı."

"Dünyadan akıllıca yararlanma isteğiyle dolu, açık vermekten, kendini kaptırmaktan, ruhunu çıplak bir halde sergilemekten, zayıflıktan ve bağımlılıktan ölesiye korkan bir sürüden var gücümle nefret ediyorum. Elbette, nefret dünyanın en kolay ve zevkli işidir, kayıp bir insanı uzun süre oyalayabilir, güçlendirir, sağ kalmasını sağlar."

"Geceyi hırsızlar, körler ve zenciler daha iyi tanır, Bizler, karanlıkla aynı maddeden yapılmışçasına içinde yitip gideriz, geceyi daha değişik biçimde tanır, sahipleniriz."

"İlk anların, yeri doldurulmaz ilk anların güzelliği... Bütün başlangıçlar güzeldir."

"Ne olursa oldun, hiç ama hiçbir şey o ilk anların yerini tutamıyor. Birbiriyle ilk kez bütünleşen bedenlerin tutkuya ani kaçışları... İki ırmağın kavuşması kadar doğal ve coşkulu. Bir ömür boyu sanki sadece bu anı beklemişçesine bedenler konuşuyor ve yeryüzündeki her şey susup dinliyor."

"Şefkat, bazen nasıl da ona en çok gereksinim duyanları paramparça ediyor."

"Elimde anılar var elbette. Hiç geri dönemeyeceğim geçmiş ülkesinin uzak, tuhaf, geveze konukları... Gerçeğin gölgeleri onlar yalnızca ama gerçek hiçbir şeye yetmiyor. Zamanın fırça darbeleriyle hep yeniden biçimleniyor resimler, renkleniyor, canlanıyor, soluklaşıyor, üçüncü bir boyut kazanıyor; imgeler gerçeklikten bir uzaklaşıyor, bir yakınlaşıyor, ansızın örtüşüp, sonra hemen kopuyor."

Kalanlar (2)

2008-12-26T20:47:00.005+02:00

"Benim kişiliğimin yöresi mutlaka Anadolu'da bir kasaba. Hiç kibar değil. Bilinçsizce alçakgönüllü. Ne baharımsı ne yazımsı. Sessiz, durgun, ama geniş değil, yalnızca can sıkıcı. 'Can sıkıcı' sözcüğünü seviyorum. Birçok Anadolu kasabasını, kentini anlatmamaya yetiyor ve içimde birçok duyguyu birden uyandırıyor."

"Düzen ve güven kadar ürkütücü bir şey yoktur. Hiçbir şey. Hiçbir korku... Aklını en acı olana, en derine, en sonsuza atmışsan korkma. Ne sessizlikten, ne dolunaydan, ne ölümlülükten, ne ölümsüzlükten, ne seslerden, ne gün doğuşundan, ne gün batışından. Sakin ol. Öylece dur. Yaşamdan geç. Kentlerden geç. Sınırları aş. Gülüşlerden geç. Anlamsız konuşmaları dinle, galerileri gez, kahvelere otur -artık hiçbir yerdesin."

"Otuz yaşım ile kırk yaşım arasında ne akıllı ne de çılgındım. Bu ikisinin ötesinde kalıp olup bitene seyirci oldum ve dünyayı kavradığımı sandım. İlk kez gördüm denizlerini. İlk kez güneşinin altında yattım. Gecelerinde dolaştım. Bir çocuk bile doğurdum, benim anneme yabancı olduğum gibi o da bana yabancı. Evet, dünyayı kavradığımı sandım. Politikası, toplumsal yapıları, sömürenleri, sömürülenleri ile ilgilendim. Ben ne sömüren ne de sömürülendim. Kırk yaşımda başlamam ya da bitirmem gerekeni bitirdiğimi sanıyorum. bir insan yaşamı kırk yıl da olabilir. Olmalı. Bir ölüm özlemi değil bu. Özlemlerim kalmadı. Ben aslında sürekli özlüyor ve bir özlem durumunda yaşıyorum. Bu yüzden özlemlerim yok. Yalnız bir kavrama bu. Bütünselliğin kavranması. Bitirilmişliğin. Bir yolculuğun sonu. Başlangıcı olmayan yatay bir yolculuğun sonu. Kendi yuvarlağım çevresinde dönen bir yolculuğun."

"Gece, geceyarısına doğru kaydıkça, dolunay karanlığa daha çok gömülüyor. Geceyi aydınlatmak istemesi kötü niyeti. Yarın 1 Kasım. Ölme ayı. Doğa. Yıl. Işık. İnsanların ufak sevinçleri. Kasım -ölme ayı."

"Bıraktım. Bıraktım. Hepsini, kendi ve benim dünyamı anlamaları için bıraktım. Ama hiçbiri kendi dünyalarını anlayamadı. Ve bana ölümsüzlüklerinin sonsuz acıları kaldı. Ya da sonsuz bağımsızlıkları. Bu kadar duyguyu nasıl taşıyacaktım? Bunca yıl taşımış, bunca büyük kentin onca büyük alanlarında bu yalnızlığıma bir destek aramıştım. Beni yaşamcıl kılmakla en büyük ölümlerin en derin acılarını bana vermemiş mi bu insan olma çabası? Ben, insan olma çabasının sürekli üstüne giden ben? Artık beni benden alsınlar. Atsınlar bir alanın sabah süpürülen, sabah boş şişeleri taşınan bir büyük çöp tenekesine. Ben de biraz onlardan olmak istiyorum. Duyguları ölçüleyen, sevgilerini sevmeyen, acılarını acımayan, yollarını yürümeyen, uykularını uyuyan, iştahlarını yiyen, sevişme isteklerini boşaltanlardan olmak istiyorum. Sevişme isteğinin sonunda tüm aşkları üstleyecek yorulmazlığı değil, yorgunluğu istiyorum bir insanın yürek atışlarında. Ama sessiz gecelerin sonu var mı sanıyorsun? Hayır? Hayır mı?"

"Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda yaşamım bitti. Bilmiyorum, nerede ne zaman. Ve işte o bittiği yerde başladı. Acının sonunda. Acı ile."

Kalanlar (1)

2008-12-26T14:01:00.008+02:00

"Günler koptu. Artık geceleri ölüm akıyor sokaklara. Kentin evlerinin aralıklarına doluyor. Boğuluyoruz."

"Beni öldürdümç Her insanı öldürmek kanısı ile öldürdüm. BEN BEN MİYİM? BEN HERKES MİYİM? BEN HER ŞEY MİYİM? Yatıyorum. Kısa süre sonra gelevcek ölüm. Biliyorum bunu. Umursamıyorum oysa. Güzel bir ölüm kucakladı beni. Yeni açıyor çiçekler. Aydınlıklar koşuşuyor. Kızların şarkıları kulağımı dolduruyor. Güzel gözler bakıyorlar bana. Kendi gözlerimi bu gözlerle karıştırıyorum.
...
Kalkın. Tüm ellerinizi uzatın bana. Tutmak istiyorum. Sizleri yemyeşil çimenler üzerine çıkaracağım. Soluk yüzlerinizi güneşlerle yıkayacağım. Irak ülkelere gideceğiz. Oralarda kara bir ay ağaçlar arasına akmış. Ağaçlar yüksek. Sık. Uğulduyorlar geceleri. Gün ışığını avuçlarımıza alacağız. Gelin. Kalkın. Uzatın ellerinizi."

"Bu kadarını görebilen gözlerimin gerisindeki düşünceler, kıtaları, kentleri, olayları, insanları düşünüyorç. Bu ülkeleri ozanlar, şarkılar, romanlar, filmler, senfoniler, savaşlar anlatmış. Birçokları da belki anlatmadan gözlerine, belleklerine, benliklerine yazmış güneşin doğuşunu, batışını, dağları, boş ovaları, kalabalık kentleri, aşkı bir hastane koridorunda beklenen adımları ve gene de, belki de ölürken söylemek istemiş en güzel, en yoğun tümcesini."

"Burası benim yerim. Bu denizi, bu bitkileri, bu ağaçları, bu küçük semti yaşamak için, bu gökyüzünün değişen renklerine bakmak için yaşlılığımda uzun yıllar olacak. Hiç başka bir yer değil, burada oturup değişen, kalabalıklaşan dünyaya çıkmadan yaşamak istediğim yer burası. Şimdi tepelerden koşan bulutlar denizin üzerine geliyor. Doğanın bu değişkenliklerini yılar boyunca izleyeceğim. Doyabilmek için."

"Haykırmak istediğim çok şey var. Büyük kayıplar yıkacak değil bizi. Açıkça birbirimizle konuşamıyorsak ben ağlamak, bağırarak ağlamak için bahçenin yeşillikleri gerisindeki odama geçiyorsam, biliyor musun, ne güzel ağıtlar içinde uyuyakalmak?"

"Şimdi neden bu kadar çok sevdiğimi anladım, çünkü kendim ölmüştüm ve yalnızca başkalarının canlılığını algılayabiliyordum."

"Her sabah yepyeni bir dünyaya kalkıyorum. Her akşam dünyanın bütün yorgunluk ve acı çekişleriyle dayanamaz duruma geliyorum.
İnsan her şeyi nasıl isterse öyle algılayabiliyor. Kanallarda yol alan bu gemi neden duygularıma göre öteki dünyaya yol alıyor olmasın."

Yaratıcı Yazarlık Kursu

2008-10-15T14:22:00.005+03:00

Maalesef anlattığı ilk öyküdeki o küçük çocuğun hayal gücünden ve heyecan vericiliğinden çok uzak İşcen. Benim için sıradan ve merak uyandırmayan, birbiri ardına sıralanmış anlatılardı. Bir öykü okurken duyduğum tatlı duygulardan hiçbirini duyamadım içimde. Yine de sessizce işaretlediğim sayfalar oldu. O sayfaların söyledikleri de burada işte...

...

"...Bıçak iyi kullanılmışsa acıdan önce ölüm gelir. Bıçağın asaleti de bundandır! Acemilik kaldırmaz. Hele kararsızlık asla! Bilene yakışır sadece, diğerlerinin üstüne bulaşır."

...

"İhtişam; bıçağın ipince çizgisiyle yeteneği, yaşamı kutsadığı en zarif ölüm!
Cesaret; bıçağın korkuyla hazzı göz göze koyarak, dehşete meydan okuması!
Saygı; bıçağın katile de kurbana da verdiği beş bin yıllık onur!
Karanlıkta kahpece ışıldayan bıçak ise soysuzluktur, bir gün mutlaka sapından kavrayanın sırtına saplanır!"

...

"ne yazık ki
mutluluk ve mutsuzlukların
eklemlenmesiyle oluşuyor hayat,
belki de her şeyden çok
Tanrı'ya inat
ölümsüzlüğüydük birbirimizin...
ikimiz de biliyorduk ki,
sadece biz
biz öldürebilirdik hunharca birbirimizi!"

Kaplan! Kaplan!

2008-02-11T16:00:00.000+02:00

üzerine koca bir bina inşa edilebilecek bir temel gibi;
"kaplan! kaplan!".
evet adı bu,
"kaplan! kaplan!"
cesur, gerçek, şaşırtıcı...
bir hiçten her şeye yükseliş...
ne kadar sıradansan, o kadar mükemmeldin
ve farkında değildin aslında.

insanoğluna,
"sizi domuzlar sizi. domuzlar gibi çürüyorsunuz. içinizde en çoğu var, en azını kullanıyorsunuz. beni duyuyo musunuz, ha? içinizde milyon var, kuruşları harcıyosunuz. içinizde bi dahi var, deliliği düşünüyosunuz. içinizde bir kalp var, boşluklar hissediyosunuz. hepiniz. her bir, hepiniz..."
diyebilecek kadar güçlü...

William Blake'in bir şiiriyle başlıyor bu hikaye...
başlıyor ve adını da bu şiirle yeniliyor...

intikam, hırs, inanç... her şey... hayat ve ölüm... her şey...
"tiger! tiger!" ya da "the stars my destination"...

KAPLAN! KAPLAN!

kaplan! kaplan! gecenin ormanında
ışıl ışıl yanan parlak yalaza,
hangi ölümsüz el ya da göz, hangisi
kurabnildi o korkunç simetrini?

hangi tuzak derinlerde, göklerde
yandı senin ateşin gözlerinde?
o hangi kanatla yükselebilir?
hagi el ateşi kavrayabilir?

ve hangi omuz ve hangi beceri
kalbinin kaslarını bükebildi?
ve kalbin çarpmaya başladığında,
hangi dehşetli el? ayaklar ya da

neydi çekiç? ya zincir neydi?
beynin nasıl bir fırın içindeydi?
neydi örs? ve hangi dehşetli kabza
ölümcül korkularını alabilir avcuna?

yıldızlar mızraklarını aşağıya atınca,
göğü sulayınca gözyaşlarıyla,
güldü mü o, görünce eserini?
kuzu'yu yaratan mı yarattı seni?

kaplan! kaplan! gecenin ormanında
ışıl ışıl yanan parlak yalaza,
hangi ölümsüz el ya da göz, hangi,
kurabilir o korkunç simetrini?

çeviri: selahattin özpalabıyıklar

Küçük Prens (2)

2008-02-08T09:09:00.000+02:00

"O"ndan daha önce bahsetmiştim ama tekrar okuyunca, bu defa birkaç bölümle hatırlatmak istedim...

Bir süre düşündükten sonra şöyle dedi: “ Çizdiğin koyunun en iyi yanı ne biliyor musun? Geceleyin onu ev olarak kullanabilecek.”
“ Elbette. Hem iyi bir çocuk olursan sana onu bağlaman için bir ip ve bir direk de çizerim.”
Ama küçük prens bu söylediklerime çok şaşırmıştı.
“Bağlamak mı? Ne komik bir fikir!”
“Ama eğer onu bağlamazsan başıboş kalır ve kaybolur.”
Küçük dostum yine kahkahalara boğuldu. “Ama nereye gidebilir ki?”
“ Her yere, burnunun doğrusuna...”
Bunun üzerine küçük prens ciddi bir tavırla: “Bir şey olmaz. Benim yaşadığım yerde her şey öyle küçük ki... “ dedi.
Ve ardından, belki de biraz üzüntüyle, ekledi: “ Orada burnunun doğrusuna giden birisi, pek fazla uzaklaşamaz.”

Onlara “ Pembe tuğlalardan yapılmış bir ev gördüm, pencerelerinin kenarında sardunyalar, çatısında güvercinler vardı” diyecek olsanız, böyle bir evi hayal edemezler bile. Onlara “ Yüz bin dolar değerinde bir ev gördüm “ demeniz gerekir. O zaman “ Ah, ne kadar güzel bir ev! “ diyeceklerdir.
İşte böyle. Bu yüzden de onlara “ Küçük prens çok güzeldi, kahkaha atıyordu ve bir koyun istemişti. İşte bunlar onun var olduğunun kanıtıdır “ deseniz, omuzlarını silkecek ve size çocuk muamelesi yapacaklardır. Ama “ Onun geldiği gezegen Asteroid B-612 “ derseniz, size inanacaklar ve sorular sormaya başlayacaklardır. Onlar böyle işte. Bu zayıflıklarından yararlanmak doğru olmaz. Çocukların yetişkinlere karşı daima anlayışlı olmaları gerekir.

Onu tarif etmeye çalışıyorum, çünkü onu unutmak istemiyorum. İnsanın bir dostunu unutması üzücüdür. Herkes bir dost sahibi olmayabilir. Ve eğer onu unutursam, şekillerden başka hiçbir şeyle ilgilenmeyen yetişkinlere benzerim.

Bir keresinde güneşin batışını tam kırk dört kez izlediğini anlatmıştın bana. Sonra da şöyle demiştin: “ Bilirsin, insan çok mutsuz olduğu zamanlarda güneşin batışını izlemeyi sever.”
“ Bir generale martıya dönüşmesini emredersem ve general bu emre uymazsa suç onun değildir. İmkansız bir şeyi yapmasını istediğim için, suç benimdir.”
Üçüncü gezegende bir ayyaş yaşıyordu. Bu ziyareti çok kısa sürmüş, ama küçük prensi derinden etkilemişti.Ayyaş adam masada sessizce oturuyordu. Masanın üzerinde bir kısmı dolu, bir kısmı boş bir sürü şişe vardı. Küçük prens:” Burada ne yapıyorsunuz?” diye sordu.“ İçki içiyorum “ diye yanıtladı adam kederli bir biçimde.
“ Neden içki içiyorsunuz?”
“Unutmak için.”
Küçük prens adamın durumuna üzülmüştü.
“ Neyi unutmak için? “
“ Utandığımı “ diye yanıtladı adam.
Yardım etmek isteyen küçük prens,“ Neden utandığınızı? “dedi.
“ İçki içmekten “ diye yanıtladı ve tam bir sessizliğe gömüldü ayyaş adam.
Küçük Prens yoluna devam etti. Çok şaşkındı.
“ Büyükler gerçekten de, gerçekten de çok tuhaflar “ dedi kendi kendine.
“Evet. Örneğin, den benim için sadece küçük bir çocuksun. Diğer küçük çocuklardan hiçbir farkın yok benim için. Sana ihtiyacım da yok. Aynı şekilde, ben de senin için dünyadaki yüz binlerce tilkiden biriyim sadece. Bana ihtiyaç duymuyorsun. Ama beni evcilleştirirsen eğer, birbirimize ihtiyacımız olacak Sen benim için tek ve işsiz olacaksın, ben de senin için.”“Anlamaya başlıyorum” dedi küçük prens. “Bir çiçek var. Sanırım o beni evcilleştirdi.”
“Olabilir. Dünyada her şey mümkündür.” dedi tilki.
“Ama bu çiçek dünyada değil.”
Tilki şaşırmıştı. “Başka bir gezegende mi?”
“Evet.”
“Peki orada avcılar da var mı?”
“Hayır, yok.”
“Bu çok ilginç. Peki ya tavuklar?”
“Hayır. Tavuklar da yok.”
“Eh, hiçbir yer mükemmel değildir” dedi tilki içini çekerek.

Yoruldu ve kumların üzerine oturdu. Ben de yanına oturdum. Kısa bir sessizlikten sonra: “Yıldızlar çok güzel... Çünkü içlerinden birinde, şu an göremediğim bir çiçek yaşıyor” dedi.
“Elbette” dedim. Sessizce ay ışığının altındaki kum tepeciklerini izledim.
“Çok de çok güzel” dedi sonra.
Gerçekten güzeldi. Çölleri hep sevmişimdir. Bir kum tepeciğinin üstüne oturursun. Hiçbir şey görmezsin. Hiçbir şey işitmezsin. Sadece çölün o sessiz, gizemli ışıltısını hissedersin.
“Çöl çok güzel” dedi küçük prens, “çünkü bir yerlerinde bir kuyu gizliyor.”
Bense çölün o gizemli ışıltısının farkına varmış, şaşırmıştım. Küçük bir çocukken çok eski bir evde otururduk. Burada bir hazinenin gizli olduğunu anlatmışlardı belki de. Ama bu hikaye evimizi büyülü bir ev yapmıştı.
Benim evim, ruhunun derinliklerinde bir sır saklıyordu...
“Evet,” dedim, “ne bir evin, ne yıldızların, ne de çölün güzelliğinin nereden geldiği bilinmez.”
“Benimle aynı fikirde olmana çok sevindim” dedi küçük prens.

“Senin yaşadığın yerdeki insanlar,” dedi küçük prens, “bir bahçenin içinde binlerce gül yetiştiriyorlar ve yine de aradıklarını bulamıyorlar.”
“Doğru, bulamıyorlar” dedim.
“Ve aslında aradıkları şeyi tek bir gülde, ya da bir avuç suda bulabilirlerdi.”
“Evet, haklısın” dedim.
“Ama gözler göremez. İnsanın kalbiyle bakması gerekir.”
Suyu içmiştim. Nefesim yerine geldi. Güneş doğarken kumun rengi bal rengine dönüşmüştü. Bu renk çok hoşuma gidiyordu. Peki ama bu hissettiğim acı da neydi?
Yumuşak bir sesle: “Sözünde durmalısın” dedi yanıma otururken.
“Hangi söz?”
“Biliyorsun. Koyunuma bir ağızlık yapacağını söylemiştin. Çiçeğime karşı sorumluluğum var. Onu korumalıyım.

Aynadaki Muamma

2007-12-21T16:28:00.000+02:00

"cennetteki melekler asla parçalanmazlar. çünkü, ruhun ayrılacağı etten ve kemikten bir vücutları yoktur. dünyada bu böyle değildir. burada her şey gayet kolay bir şekilde bozulur. bir dağ bile zamanla aşınır, taşa ve toprağa dönüşür. doğada olan her şey yavaş bir yangın gibidir. tüm yaratılış için için yanmaktadır. yaratılan her şeyi her zaman tümüyle anlamak mümkün değildir. mesela ben bir kağıda resim çizebilir veya boya yapabilirim. ama bu, çizdiğim şey olmayı anlıyorum anlamına gelmez. zaten çizdiğim şey canlı değil ki. garip olan da bu: ben canlıyım!"

Kürk Mantolu Madonna

2007-09-04T22:53:00.000+03:00

"...
Eğleniyorlardı. Yaşıyorlardı. Ve ben, kafamın içine ve yalnız kendi ruhuma kapanmakla onların üstünde değil, altında bulunduğumu anlıyordum. Şimdiye kadar zannettiğim gibi, kitleden ayrılmanın bir hususiyet, bir fazlalık değil, bir sakatlık demek olduğunu hissediyordum. Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramofon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk bakışta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyordum. Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.
...
"

...

"...
Belki dört saatten beri yürüyordum. Ne diye yoldan ayrılıp buraya saptığımın, niçin geri dönmediğimin farkında değildim. Başımın yanması azalmış burnumun kökünde hissettiğim karıncalanma geçmişti. Yalnız içimde müthiş bir boşluk hissi vardı. Hayatımın en dolu, en manalı zannettiğim bir devresi birdenbire boşalmış, bütün manasını kaybetmişti. En tatlı emellerinin tahakkukunu gördüğü bir rüyadan acı hakikate uyanan bir insan gibi içim çekiliyordu. ona hakikaten dargın değildim; asla kızmıyordum. Sadece müteessirdim. "Bunun böyle olmaması lazımdı" diyordum. Demek ki beni bir türlü sevemiyordu. Hakkı vardı. Beni hayatımda hiç, hiç kimse sevmemişti. Zaten kadnılar pek acayip mahluklardı. Bütün hatıralarımı toplayarak bir hüküm vermek istediğim zamani kadınların hiçbir zaman sahiden sevemeyecekleri neticesine varıyordum. Kadın sevebileceği zaman sevmiyor, ancak tatmin edilmeyen arzulara üzülüyor, kırılgan benliğini tamir etmek istiyor, kaybedilen fırsatlara yanıyor ve bunlar ona aşk çehresi adı altında görünüyordu. Fakat böyle düşünmekle Maria'ya haksızlık ettiğimi çabuk anladım. Onu her şeye rağmen bu çeşit bir mahluk addedemezdim. Sonra onun da ne kadar ıstırap çektiğini görmüştüm. Sırf bana acıdığı için bu kadar üzülmesine imkan yoktu. O da aradığı ve bulamadığı bir şeye yanıyordu. Fakat bu neydi? Bende daha doğrusu aramızdaki münasebette eksik olan neydi?

Bir kadının bize her şeyini verdiğini zannettiğimiz anda onun hakikatte bize hiçbir şey vermiş olmadığını görmek, bize en yakın olduğunu sandığımız sırada bizden, bütün mesafelerin ötesindeymiş kadar uzak bulunduğunu kabule mecbur olmak acı bir şey.
..."

Bitmeyecek Öykü

2007-07-12T11:05:00.000+03:00

"Sonsuz dediğin nedir ki? Sadece bir an..."

böyle başlayan güzel masal çocuk olmaktan başka bir şey sunuyor insana. bir masalın içine girebilme hakkı tanıyan bu güzel "masal" çocuğuma muhakkak okutacaklarım arasında...

yine de şunu mutlaka söylemeliyim. kesinlikle bir çocuk kitabı olmaktan fazlası...

ve kesinlikle büyüyünce bir kez daha...

sonra bir kez daha okunası...

her defasında daha farklı düşünüp daha farklı ama güzel hissettiren...

Sherlock Holmes

2007-07-12T10:56:00.000+03:00

baker sokağı'nda, duvarların sıvası dökülen, muhtemelen camları tozdan biraz isli görünen, gıcırdayan tahta bir zemine ve tabii gıcırdayan kapılara sahip bir oda, büro ya da adı her neyse. aradığınızda kendisine ulaşabileceğiniz bu evin alt katındadır giriş kapısı. çalarsınız, gıcırdayan merdivenleri koşarak ve panik halinde çıkarsınız. ve şöyle dersiniz "sizi gördüğüme çok sevindim bay holmes. bana ancak siz yardımcı olabilirsiniz..." holmes sizi şöyle bir süzdükten sonra "buyrun bayan, şöyle oturun ancak önce bir soluklanın. elbisenizin eteğine bulaşmış çamur parçalarından anladığım kadarıyla buraya arkadaki toprak yoldan geldiniz. ve yağmura yakalndınız. parmak uçlarınızın nasırlı olması da terzilik yaptığınızı gösteriyor ve bekarsınız. ancak kızkardeşinizin çocuklarına siz bakıyorsunuz." deyiveriyor. şaşkınlık içinde "ama nasıl?" diyemeden sizden neler olduğunu anlatmanızı istiyor holmes...

ve hikayeniz burada başlıyor...
onlarca gece üstüste benzer şekilde başlayan ancak farklı senaryolar üzerine kurulu sayısız rüya görüyorsunuz.

ve bu noktaya geldiğinizde artık holmes'u, dr watson kadar tanıyorsunuz. siz de watson gibi muayenehanenizi, holmes'e gelen bir dava için bir arkadaşınıza emanet edip, onunla gidebilecek kadar bütünleşmişsiniz bu işle. watson'ın ilaç kokusu burnunuzda ve holmes'un tütün koyduğu acem terlikleri her an emrinizde sanki.

holmes kimi zaman fazlaca ketum, içe dönük. aklında sürekli bir şeyler var ama watson sohbeti seviyor, soru sormayı, şaşırmayı ve merak etmeyi de tabii... ancak yine de bu konularda sizin kadar iyi olmadığını bildiğinizden çoğunlukla sessiz kalmayı deniyorsunuz. bunun için dayanmak öyle güç ki... kimi zaman, daha doğrusu dostunuz sherlock holmes'un keyfi yerindeyse uzun yürüyüşler yapıyorsunuz. bu yürüyüşler esnasında kimi zaman sadece temiz havayı çekiyorsunuz içinize kimi zaman da watson ve holmes'un kendilerini kaptırdıkları konulara kapılıyorsunuz.

eve dönüyorsunuz içeri girince holmes'un labaratuarından keskin kimyasal maddelerin kokuları süzülüyor içinize. sonra ya içeride sizi bekleyen birini buluyorsunuz ya gazete bir olay görüyorsunuz ya da daha önce sizin o eve gelişiniz gibi birisi koşarak çıkıyor merdivenleri ve anlatmaya başlıyor... ondan sonra trenle bir sürü yere gidip davanın peşinden koşuyorsunuz. holmes'un zekasına hayran olup anlattığı ufacık ama zekice bağlantıları nasıl göremediğinize yanıyorsunuz.

aslında holmes çoğu zaman size de fikir danışıyor. sizi de teoriler üretmek için zorluyor. ayrıntılara dikkat etmeyi öğretiyor ve en önemlisi bazen en görünür olanların aslında yanıltıcı olduğunu öğrenmenizi sağlıyor. sonra arada çok büyük laflar ediyor. tevazunun anlamsızlığını anlatıyor. zekanı inkar etmek de kendini olduğundan zeki sanmakla aynı aptallıktır diyor... hem de öyle bir diyor ki neden kadın düşmanı olduğunu bilemediğiniz bu adama aşık oluyorsunuz çaktırmadan.

odasına giren herkesi giydikleri, ellerinin yorgunluğu hatta ayakkabılarının üzerindeki toz birikintilerine göre çözümleyiveren, üstesinden gelemeyeceği bir şey lmadığına inandıran, kendiyle barışık, mizah gücü yüksek ancak oldukça burnu ahavada ve dağınık bu adam tüm maçoluğuna rağmen en sevdiğiniz karakterlerden oluveriyor tüm bunlarla.

sonra sherlock'un zekası, doyle'dan sıyrılıp böyle bir karakterin varlığına inandırıyor ve anlattıklarınızı, rüyalarınızı ve asıl onun anlattıklarını gerçek sandırıyor...

yaratılabilecek en iyi dedektif karakteriyle tanışıyor ve sonrakilerin asla yanına yanaşamayacağını bilerek sarılıyorsunuz kahramanınıza.

*private sözlük'te yazılmış idi...

Küçük Prens

2007-07-12T10:11:00.000+03:00

http://benkucukken.blogspot.com/2007/06/kk-prens.html

Aylak Adam

2007-06-15T21:35:00.000+03:00

...
"Benim ona tutunabilmem için onun benden başka bir dayanağı olmamalı"

...
"Değil, yalnız etimiz konuşacak. Dudaklar sesleri kesip biçerler. insanın et olmayan tek yeri beyni değil mi?Et beyinli! Bir insan için söylenebilecek en ağır horlama sözü. Et beyinli! Ya bu birbirinde ezilen dudakları, bu acıta acıta sıkan elleri yöneten ne? Omurilik mi? Ondan mı murdarilik demişler? İki apayrı et nasıl oluyor da birbirinin dilini böyle kesin, kolayca anlayıveriyor? Ya bu oburluk, bu doymazlık! Korkunç şey demişti. En korkuncu bu değil mi?"

...
"Dünyada hepimiz sallantılı,korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanalar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez."

...

Otostopçunun Galaksi Rehberi

2007-05-16T16:05:00.000+03:00

okumaya başladığımda sadece ne okuduğumu değil, nerede ve kim olduğumu da anlayamamıştım... sonra farkettim ki zaten hiçbi şeyi anlayamıyorum...

evrenin sonundaki restoran'dan

Belirli bir hiçliğin – orası hiç bulunamayacak bir hiçlikti, çünkü galakside yalnızca altı kişide anahtarı bulunan uçsuz bucaksız bir İhtimaldışı alanıyla korunuyordu- ortasında küçük ve bilinmeyen bir dünyada yağmur yağıyordu.

Bardaktan boşanırcasına yağıyordu ve saatlerdir böyleydi. Denizin üzerini sis bulutlarıyla kaplayan yağmur, ağaçları dövüyor ve denizin yakınındaki çıplak bir kara parçasını çamur deryasına çeviriyordu.

Yağmur bu çıplak kara parçasının tam ortasında bulunan küçük barakanın oluklu demirden yapılmış çatısını şiddetle topa tutup dans ediyordu. Barakadan deniz kenarına uzanan kaba patikayı siliyor ve patikadaki ilginç denizkabuğu yığınlarını parçalıyordu.

Yağmurun damda çıkardığı gürültü içerideki kişinin kulaklarını sağır edebilirdi, ama içerideki kişi, dikkati başka yerde olduğu için işitmiyordu bile.

Bu, uzun boylu ve ayaklarını sürüye sürüye yürüyen bir adamdı, akan çatının ıslattığı saman rengi gür saçları vardı. Giysileri eski püsküydü, sırtı kamburlaşmıştı ve gözleri açık olmasına rağmen kapalı gibi görünüyordu.

Barakasında eski püskü bir koltuk, çizik içinde bir masa, eski bir yatak, birkaç yastık ve küçük, ama sıcak bir soba bulunuyordu.

Bir de yaşlı ve hafif ıslak bir kedi vardı ve o sırada adamın dikkati sürekli olarak bu kedinin üzerindeydi.

Sarsak vücuduyla hayvana doğru eğildi.

“Kedicik, kedicik, kedicik” dedi,”gel pisi pisi pisi... kedicik balığını ister mi? Güzel bir parça balık... kedicik ister mi?”

kedi bu konuda kararsız görünüyordu. Adamın kendisine doğru uzattığı balığa küçümser bir edayla pençe attıktan sonra ilgisini tamamen döşeme üzerindeki bir toz parçasona yöneltti.

“Kedicik balığını yemezse, zayıflayacak ve iğne ipliğe dönece, sanırım” dedi adam. Sesine bir şüphe sinmişti.

“Sanırım olacak olan bu” dedi adam, “ama bunu ona nasıl anlatayım ki?”

balığı tekrar sundu.

“Kedicik düşünsün” dedi, “balığı yemek ya da yememek. Ama galiba ben karışmasam daha iyi olacak.” İç çekti.

“Ben balığın iyi olduğunu düşünüyorum, ama yağmurun da ıslatıcı olduğunu düşünüyorum, sonuçta ben kim oluyorum da yargılayabiliyorum?”

balığı kedi için barakanın zeminine bıraktı ve geri çekildi.

“Hah galiba onu yiyorsun” dedi sonunda. Kedi, toz parçasıyla mevcut eğlenme imkânlarını düzenledikten sonra balığın üzerine atlamıştı.

“Balık ediğini gördüğüme seviniyorum” dedi adam, “çünkü bence, yemezsen iğne ipliğe dönersin.”

Masadan bir kağıt parçası ve ufalmış bir kurşunkalem buldu. Birini bir eline, öbürünü de diğer eline aldı ve onları bir araya getirmenin çeşitli yollarını denedi. Kalemi önce kağıdın altında tutmayı denedi, sonra üzerinde, sonra kağıdın yanında. Kağıdı kalemin etrafına sarmayı denedi,, kalemin küt ucunu kağıda sürtmeyi denedi ve sonra da açılmış ucunu kağıda sürmeyi denedi. Kalem bir iz bırakmıştı ve adam her gün olduğu gibi bugün de keşfiyle mutlu oldu. Masadan bir kağıt parçası daha aldı. Bunun üzerinde bir bilmece vardı. Şöyle bir inceledi ve konuyla ilgisini kaybetmeden önce bir iki boşluğu doldurdu.

Ellerinden birinin üzerine oturmayı denedi ve kalça kemiklerini hissedince meraklandı.

“Balık uzaklardan gelir” dedi, “ya da bana öyle söylediler. Ya da ben bana öyle söylendiğini hayal ediyorum. Adamlar geldiğinde ya da benim hayalimde adamlar altı tane siyah ve parlak gemiyle geldiğinde senin hayalinde de geliyorlar mı? Sen ne görüyorsun kedicik?”

kediye baktı. O, bu düşüncelerden çok, bir an önce balığı mideye indirme derdindeydi.

“Ve ben onların sorularını duyduğumda, sen de duyuyor musun? Onların sesleri senin için ne anlam ifade ediyor? Belki de sen onların sana şarkı söylediklerini düşünüyorsun yalnızca.” Bu konuyu düşündüğünde yaptığı akıl yürütmedeki hatayı gördü.

“Belki de sana şarkı söylüyorlardır” dedi, “ben de bana soru soruyorlar sanıyorumdur.”

Tekrar durakladı. Bazen yalnızca nasıl olduğunu görmek için günlerce duraklardı.

“Bugün de gelirler mi sence?” dedi, “Bence gelirler. Yerde çamur, masada sigaralar ve viski, bir tabakta senin için balık ve zihnimde onların anısı var. Bunların hiçbiri somut kanıtlar değil, biliyorum ama ona bakarsan bütün kanıtlar çevre şartlarına bağlıdır. Bak bana daha neler bırakmışlar.”

Masaya uzandı ve üzerinden bir şeyler aldı.

“Bulmacalar, sözlükler ve bir hesap makinesi.”

Bir saat boyunca hesap makinesiyle oyalandı. Bu arada kedi uyumuştu ve dışarıda yağmur devam ediyordu. Sonunda makineyi bir tarafa bıraktı.

“bana soru sorduklarını düşünmekte haklıyım galiba” dedi. “O kadar yolu, bütün bu şeyleri yalnızca sana şarkı söyleme ayrıcalığı için aşmaları çok garip olurdu. Ya da bana öyle geliyor. Kim bilir, kim bilebilir ki.”

Masadan bir sigara aldı ve onu ocaktan aldığı bir korla yaktı. Derin derin içine çekti ve arkasına yaslandı.

“Sanırım bugün gökyüzünde bir başka gemi gördüm” dedi sonunda. “Büyük, beyaz bir gemi. Hiç büyük, beyaz bir gemi görmemiştim, daha önce altı küçük siyah gemi, altı da yeşil gemi görmüştüm. Ve çok uzaklardan geldiklerini söyleyen diğerleri. Ama hiç büyük, beyaz bir gemi görmemiştim. Belki de belli zamanlarda altı siyah küçük gemi, bir beyaz büyük gemi gibi gözüküyordur. Belki de bir kadeh viskiye ihtiyacım vardır. Evet, bu daha makul görünüyor.”

Ayağa kalktı ve döşeğin yanında yerde duran bir bardak buldu. Şişeden bir ölçek viski doldurdu. Tekrar oturdu.

“Belki de beni görmeye başkaları geliyordur” dedi.

Yüz metre kadar ötede, bardaktan boşanırcasına yağan yağmur Altın Kalp’i dövmekteydi.

Lombar ağzı açıldı ve üç şekil belirdi, yüzlerini yağmurdan korumak için iki büklüm duruyorlardı.

“Orada mı?” diye bağırdı Trillian, yağmurun sesini bastırarak.

“Evet” dedi Zarniwoop.

“Şu barakada mı?”

“Evet.”

“Tuhaf” dedi Zaphod.

“Ama burası ıssızlığın ortası” dedi Trillian, “yanlış bir yere gelmiş olmalıyız. Evrene bir barakadan hükmedilemez ki.”

Boşanan yağmurun altında koşturarak ilerlediler ve sırılsıklam bir halde kapıya vardılar. Kapıyı çaldılar. Titreyerek beklediler.

Kapı açıldı.

“Buyrun?” dedi adam.

“Şey, özür dilerim” dedi Zarniwoop, “eğer elimdeki veriler yanlış değilse...”

“Evrene sen mi hükmediyorsun?” dedi Zaphod.

Adam ona gülümsedi.

“Bunu yapmamaya gayret ediyorum” dedi. “Islandınız mı?”

Zaphod şaşkınlık içinde ona bakakaldı.

“Islanmak mı?” diye haykırdı. “Islanmış gibi görünmüyor muyuz?”

“Bana göründüğü kadarıyla tamamen ıslanmışsınız” dedi adam, “ama sizin bu konuda hissettikleriniz tamamen farklı olabilir. Eğer sıcağın sizi kurutacağını düşünüyorsanız, içeri girseniz iyi olur.”

Hep birlikte içeri girdiler.

Minik baraka etraflarına bakındılar. Zarniwoop hafif bir hoşnutsuzlukla, Trillian ilgiyle, Zaphod hayranlıkla bakıyordu.

“Hey, eee...” dedi Zaphod, “adın neydi?”

adam onlara tereddütle baktı.

“Bilmiyorum. Niye bir adım olması gerektiğini düşünüyorsunuz? Bir demet belirsiz duyusal algılamaya bir isim vermek bana oldukça tuhaf geliyor.”

Trillian’ı koltuğuna oturmaya davet etti. Kendisi de koltuğun koluna oturdu, Zarniwoop kaskatı bir halde masaya yaslandı, Zaphod’sa döşeğe uzandı.

“Heeyt!” dedi Zaphod. “Kralın tahtı!” Kediyi gıdıkladı.

“Dinleyin” dedi Zarniwoop, “size bazı sorular sormam gerek.”

“Pekâla” dedi adam nazik bir tavırla, “isterseniz kedime şarkı söyleyebilirsiniz.”

“Bunu sever mi?” diye sordu Zaphod.

“Ona sorsan daha iyi olur” dedi adam.

“Konuşuyor mu?” dedi Zaphod.

“Konuştuğunu hiç hatırlamıyorum” dedi adam, “ama belleğim güvenilir değildir.”

Zarniwoop cebinden bir takım notlar çıkardı.

“Şimdi” dedi, “Evrene sizin hükmettiğiniz doğru, değil mi?

“bunu nasıl bilebilirim?” dedi adam.

Zarniwoop kağıtta bir yeri işaretledi.

“Ne kadar zamandır bu işi yapıyorsunuz?”

“Şey” dedi adam, “bu, geçmişle ilgili bir soru, değil mi?”

Zarniwoop kafası karışmış bir şekilde baktı. Beklediği durum tam olarak bu sayılmazdı.

“Evet” dedi.

“Geçmişin, benim şu anki fiziksel duyularımla zihinsel durumum arasındaki uyumsuzluğu gidermek üzere tasarlanmış bir düzmece olmadığını” dedi adam, “ nasıl bilebilirim ki?”

Zarniwoop ona bakakaldı. Sırılsıklam giysilerinden buharlar yükselmeye başlamıştı.

“Yani bütün soruları böyle mi cevaplıyorsunuz?” dedi.

Adam çabucak cevap verdi.

“İnsanların konuştuklarını duyduğumu sandığımda aklıma gelenleri söylerim. Daha fazlası elimden gelmez.”

Zaphod neşeyle bir kahkaha attı.

“İşte buna içerim” dedi ve ortaya çıkardığı Janx şişesinden bir yudum aldı. Ayağa fırladı ve şişeyi Evrenin hükümdarına uzattı, o da memnuniyetle kabul etti.

“Bu sizin için iyi bir şey, yüce hükümdar” dedi, “içinden geçeni söylemeli insan.”

“Hayır, beni dinleyin” dedi Zarniwoop, “birileri size geliyor, öyle değil m? Gemilerle...”

“Sanırım geliyorlar” dedi adam. Şişeyi Trillian’a uzattı.

“Ve sizden kendileri adına” dedi Zarniwoop, “kararlar vermenizi istemiyorlar mı? Yaşamlarıyla ilgili, dünyalarıyla ilgili, savaşlarla ilgili, orada Evrende olup biten her şeyle ilgili?”

“Orada mı?” dedi adam. “Orası neresi?”

“Orada!” dedi Zarniwoop, kapıyı işaret ederek.

“Orada bir şey olduğunu nasıl söyleyebilirsiniz?” dedi adam kibarca. “Kapı kapalı.”

Yağmur çatıyı dövmeye devam ediyordu. Barakanın içi sıcaktı.

“Ama orada koca bir Evren olduğunu biliyorsunuz!” diye haykırdı Zarniwoop. “Var olmadıklarını söyleyerek sorumluluktan kaçamazsınız!”

Zarniwoop öfke içinde titrerken evrenin hükümdarı uzun bir süre düşündü.

“Siz gerçekten çok eminsiniz” dedi en sonunda, “Evreni –eğer öyle bir şey varsa tabii- garanti varmış gibi kabul eden birinin düşüncelerine güvenemem.”

Zarniwoop hala titriyordu, ama susmuştu.

“Ben yalnızca kendi Evrenimle ilgili karar veririm” deye sakince devam etti adam. “Benim Evrenim gözlerim ve kulaklarımdır. Bunun dışında her şey söylentidir.”

“Ama hiçbir şeye inanmaz mısınız?”

Adam omuzlarını silkti ve kedisini kucağına aldı.

“Ne demek istediğinizi anlamıyorum” dedi.

“Bu barakada aldığınız kararların milyonlarca kişinin yaşamını ve kaderini etkilediğini anlamıyor musunuz? Bunların hepsi korkunç bir şekilde yanlış!”

“Bilmiyorum. Bahsettiğin bütün bu kişilerle hiç karşılaşmadım. Senin de karşılaştığından şüpheliyim. Onlar yalnızca duyduğumuz kelimelerde var oluyorlar. Başkalarına ne olduğunu bildiğini söylemek, saçmalıktan başka şey değil. Var olup olmadıklarını yalnızca onlar bilir. Onların da kendi gözleri ve kulaklarından oluşan kendi evrenleri var.”

Trillian lafa karışarak dedi ki:

“Sanırım ben biraz dışarı çıkıp hava almak istiyorum.”

dışarı çıkarak yağmurda yürümeye başladı.

“Başkalarının var olduğuna inanıyor musunuz?” diye Zarniwoop üsteledi.

“Hiçbir fikrim yok. Nasıl söyleyebilirim ki?”

“Trillian’ın nesi olduğuna baksam iyi olacak” dedi Zaphod ve dışarı süzüldü.

Dışarıda, ona şöyle dedi:

“Bence evren oldukça emin ellerde, ne dersin?”

“Çok emin ellerde” dedi Trillian. Yağmurda birlikte yürümeye başladılar.

İçeride Zarniwoop devam ediyordu.

“Ama anlamıyor musunuz, millet sizin bir sözünüzle ölüyor ya da yaşamaya devam ediyor?”

evrenin hükümdarı bekleyebildiği kadar uzun bir süre bekledi. Geminin motorlarının çalıştığını belirten hafif sesi işittiğinde onu bastırmak için konuştu.

“O işin benimle bir ilgisi yok” dedi “ben kimseye karışmıyorum. Tanrı bilir ki, zalim biri değilim ben.”

“Hah!” diye bağırdı, Zarniwoop, “işte ‘Tanrı’ diyorsunuz. Sen de bir şeylere inanıyorsun!”

“Kedim” dedi adam şefkatli bir sesle, onu kucağına alıp okşadı, “ben ona Tanrı derim. Ona her zaman iyi davranırım.”

“Pekâlâ” dedi Zarniwoop, iddiasını sürdürerek, “onun varlığından nasıl emin olabiliyorsun? Onun sizin ona iyi davrandığınızı bildiğini ya da sizin iyiliğinizle ilgili olarak onun ne hissettiğini nasıl biliyorsunuz?”

“Bilemem” dedi adam gülümseyerek, “hiçbir fikrim yok. Yalnızca kedi gibi gözüken bir şeye, belirli bir tarzda davranmak beni mutlu ediyor. Sizin farklı bir davranış tarzınız mı var? Rica ederim, sanırım biraz yoruldum.”

Zarniwoop hiç tatmin olmadığını belirten bir soluk verdi ve etrafına bakındı.

“Diğer ikisi nerede?” diye sordu birden.

“Hangi diğer ikisi?” dedi Evrenin hükümdarı, tekrar koltuğuna yerleşip viski kadehini doldururken.

“Beeblebrox ve kız! Az önce burada olan iki kişi!”

“Ben kimseyi hatırlamıyorum. Geçmiş fiziksel duyularımızla...”

“Kendine sakla!” diye tersledi Zarniwoop ve dışarıya koşup yağmurun içine daldı.

Ortalıkta gemi filan yoktu. Yağmur toprağı çamurlaştırmaya devam ediyordu. Geminin nerede olduğunu gösteren hiçbir işaret yoktu. Yağmurun altında çılgın gibi koşmaya başladı. Geri dönüp barakaya koştuğundaysa kapının kilitlenmiş olduğunu gördü.

Evrenin hükümdarı koltuğunda küçük bir şekerleme yapıyordu. Bir süre sonra tekrar kağıt ve kalemle oynamaya başladı ve biriyle öbürünün üzerini işaretleyebildiğini keşfettiğinde çok mutlu oldu. Dışarıda, çeşitli gürültüler vardı, ama o bunların gerçek olup olmadığını bilmiyordu. Sonra bir hafta kadar masasıyla konuşarak, onun nasıl bir karşılık vereceğini görmeye çalıştı.

Fahrenheit 451

2007-04-25T16:45:00.000+03:00

filmini seyretmedim, kitabını okudum sadece. okudum ve hayatımın en doğru hareketlerinden birini yaptığım kanısındayım şimdi, kitabı bitirmiş ve kapağını kapatmışken.
hem bireysel hem de toplumsal olarak nasıl bir boşlukta debelendiğimizi öyle güzel bir aynayla anlatıyor ki bu kitap. olabildiğince insani ve olabildiğince metalaşmış ve olabildiğince siyasi ve olabildiğince şefkatten yoksun ama olabildiğince duygulu her şey......................

...................insan tam da ne olduğunu, ne yapmaya çalıştığını sorgularken harekete geçmek için bir yol bu kitap. tekrar tekrar okunacak kadar güzel roman. tekrar tekrar seslendirilecek kadar güzel cümleler. teşekkürler ray bradbury, kendini en doğru şekilde yeniden kurgulamaya çalışanların, en azından kurtulmaya çalışanların yolunu açmaya biraz olsun yardımcı olduğun için.
bu kitap okuduğumda ne çok şeyi değiştirdi benim için. okudum ve sanıyorum 7-8 kişinin de okumasına vesile oldum. distopya olduğunu söyleseler de gittiğimiz yeri haddinden fazla net ve gerçek anlatıyor...
belki de o yüzden ben de korkuyorum zamanın bizi götüreceği yerden...
ekranlar, reklamlar, denetim, sansür... ve aslında gerçek olup olmadığından emin olamadığımız geçmiş, gelecek ve bugün... sadece bilimkurgu sevenler değil, hayat üzerine düşünebilen pek çoklarının seveceği kitap...
ve evet gerçekten bir kitap okuyup hayatınızı ya da bakış açınızı değiştirebiliyormuşsunuz...

kitaptan

"siz diğerlerine benzemiyorsunuz. birkaçını tanımıştım, biliyorum. konuşurken yüzüme bakıyorsunuz. dün gece ay hakkında bir şeyler söylediğimde aya baktınız. diğerleri bunu asla yapmazdı. diğerleri ben konuşurken terk edip giderdi. ya da tehdit ederlerdi. kimsenin bir başkasına ayıracak zamanı yoktur. bana katlanan ender kişilerden birisin."

"montag o zaman ne düşündüğünü anımsadı, eğer karısı ölseydi, emindi ağlamayacaktı. çünkü tanımadığı birinin, sokaktaki bir yüzün, bir gazete imgesinin ölümü olacaktı. aniden her şeyin yanlış olduğunu anladığı için ağlamaya başladı, ölüm için değil, fakat ölüm karşısında ağlayamadığı düşüncesi için. aptal boş bir kadının yanında, aptal boş bir adam. aç yılan onun içini daha da boşaltıyordu"

Tabiat Ana Anlatıyor

2007-04-24T23:42:00.000+03:00

Tabiat Ana Anlatıyor

Karl Ewald

Doğan Kardeş Yayınları

1961

Başlangıç için bibliyomaninin başlangıcına gitmek gerek belki de...

O yeşil, eski ve deri kapağın üzerine gümüşi harflerle yazılmış "Tabiat-Ana Anlatıyor" başlığına uğramalı en azından benim için.

Muhtemelen abimin ilkokul yıllarından kalmış -iç kapağında bulunan okul kütüphanesinin mührü bana bunu düşündürür- bu güzel ve benim için derli toplu olan ilk kitap... Benim için her şey onunla başladı.

Sanırım ikinci sınıftayım ya da üçüncü sınıfa yeni geçmişim. Elim uzanıyor bir kitaba, kitap çok büyük görünüyor gözüme, çok fazla sayfa çok fazla yazı dökülüyor gözlerimin önüne.

Tuhaf...

Alıyorum kütüphaneden, okumaya başlıyorum. Okudukça kocaman geliyor dünya, henüz tanışmadığım hayvanlar canlanıyor gözümde bir bir... Hepsi konuşuyor, hepsi canlarını yakan insanlara bir şeyler söylüyor... Sadece hayvanlar değil, deniz de ağaç da toprak da konuşuyor. Onlar konuşuyor ben ilk "gerçek" kitabıma aşık oluyorum...

Sonra kitaplara...

Hepsine...

Defalarca okuyorum. Ortaokul yıllarım okuduğum kitapların arasında ona göz gezdirmekle geçiyor. Lisede hâlâ başucumda duruyor. Üniversitede ve sonrasında dolabımda, ama biliyorum ki o orada. Yeğenim olursa ona, çocuğum olursa ona da okutmayı diliyorum ne zaman kitabın bahsi geçse. Mutlu oluyorum.

Bende Doğan Kardeş Yayınları'nın 1961 yılında çıkardığı 2. baskı olsa da şimdilerde kitabın Can Yayınlarından çıkan yeni basımını da bulmak mümkün.